THE GUYDEBORIANS

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ

Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα
 γυρεύουνε στην άσφαλτο νερό
 περνάνε δίπλα μου τα τροχοφόρα
 και συ μου λες μας περιμένει η μπόρα
 και με τραβάς σε καμπαρέ υγρό

 Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο
 μα τα κελιά μας είναι χωριστά
 σε πολιτεία μαγική γυρνάμε
 δε θέλω πια να μάθω τι ζητάμε
 φτάνει να μου χαρίσεις δυο φιλιά

 Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις
 σε ένα παραμύθι εφιαλτικό
 φωνή εντόμου τώρα ειν' η φωνή μου
 φυτό αναρριχώμενο η ζωή μου
 με κόβεις και με ρίχνεις στο κενό

 Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
 πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
 τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
 συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
 τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί

 Αγάπη μου από κάρβουνο και θειάφι
 πώς σ' έχει αλλάξει έτσι ο καιρός
 περνάνε πάνω μας τα τροχοφόρα
 και γω μέσ' στην ομίχλη και τη μπόρα
 κοιμάμαι στο πλευρό σου νηστικός

 Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
 πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
 τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
 συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
 τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί

*
*
*

(...)
Σαν ετοιμος απο καιρο, σα θαρραλεος,
σαν που ταιριαζει σε που αξιωθηκες μια τετοια πολι,
πλησιασε σταθερα προς το παραθυρο,
κι ακουσε με συγκινησιν, αλλ'οχι
με των δειλων τα παρακαλια και παραπονα,
ως τελευταια απολαυσι τους ηχους,
τα εξαισια οργανα του μυστικου θιασου,
κι αποχαιρετα την, την Αλεξανδρεια που χανεις.
*
*

Leave a Comment so far
Leave a comment